ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τα μούρα τα ξέρετε; Δεν είμαι σίγουρος πάντως. Τις μουριές μήπως τις έχετε δει;

Τα ρωτάω γιατί μου φαίνεται ότι έχουν ξηλωθεί όλες. Ο βασικός λόγος είναι ότι τα μούρα πέφτουν και "βρωμίζουν". Δεν τα μαζεύει κανείς και έτσι πέφτουν στο δρόμο, πεζοδρόμιο, αυλή (διαλέξτε) και λερώνουν. Για όσους δεν θυμούνται τη μορφή των μούρων... δείτε την φωτογραφία.

Σήμερα λοιπόν στον καφέ φάγαμε μούρα, διαλεγμένα ένα ένα και θυμηθήκαμε τη νιότη μας, τότε που σκαρφαλώναμε στα δέντρα και τα τρώγαμε κατευθείαν  και δεν νοιαζόμασταν αν ήταν άπλυτα, ή να "μας πιάσει το στομάχι μας".

Αν τα πετύχετε λοιπόν σε κάνενα πεζοδρόμιο, μη φοβηθείτε να απλώσετε το χέρι καν να κόψετε μερικά.

Τη καλημέρα μου.

Η σημερινή φωτογραφία είναι από το 2004. Είναι Γενάρης και έχουμε βγει ένα οδοιπορικό στη δυτική Ελλάδα, ενόψει Ολυμπιακών αγώνων. Περάσαμε από την Ολυμπία και μετά γυρνώντας περάσαμε από τη Γέφυρα στο Ρίο. Φυσικά και δεν είχε τελειώσει ακόμα και έτσι με το καράβι περάσαμε από δίπλα και πήγαμε απέναντι όπου επισκεφτήκαμε το μουσείό που υπήρχε εκεί. 

Για όσους λοιπόν δεν έχουν δει τη γέφυρα μισοτελειωμένη ας ρίξουν μια ματιά εδώ.

Η φωτογραφική μηχανή είναι μια ψηφιακή Hewlett Packard  3 MP (ξεπερασμένη πλέον και σε αχρησία)

Σήμερα δεν θα έχει μια φωτογραφία. Θα έχουμε μια φωτο-ιστορία. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Ιούλιος 2007. Το δωμάτιο των παιδιών έχει πετάξει υγρασία από μια διαρροή στο πάνω σπίτι. Πρέπει λοιπόν να επιδιωρθωθούν. Ξεκινάμε με το άδειασμα...

Συνεχίσαμε με το βάψιμο...

Συνάδελφος - πριν κάποια χρόνια - είχε τα γενέθλια του. Σκεφτήκαμε λοιπόν οι υπόλοιποι να του κάνουμε μια "τουρτίτσα". Μια και τον παιδεύει λοιπόν η ηλικία του και μια και έκλεινε το 50, εγώ του έφτιαξα ένα CD-άκι με πρώτο τραγούδι... τον "πενηντάρη" βέβαια τι άλλο.

Από την άλλη σκεφτήκαμε να τον παιδέψουμε λίγο και βάλαμε 50 κεράκια. Όχι τον κλασσικό αριθμό. Προβληματιστήκαμε βέβαια ότι θα σακατεύαμε τη τούρτα... (50 κεριά θα την οργώναμε...) και έτσι είπαμε να τα βάλουμε στο κουτί, ενώ στη τούρτα ένα ερωτηματικό έφτανε. Το αποτέλεσμα το βλέπετε...

Α! Ναι έτσι για ποικιλία μέσα στα 50 ήταν και 10... από τα κακά (αυτά που δεν σβήνουν ντε...) 

Έρχεται λοιπόν ο εορτάζων... Γίνεται το σχετικό χάπενινγκ και πάμε μετά τις ευχές για το σβήσιμο.  Έλα όμως που δεν σβήνανε τα άτιμα... Και δώστου ΦΦΦΦ...τίποτα. Και άρχισαν να πλησιάζουν "επικίνδυνα" το χαρτόκουτο. Εμείς το διασκεδάζαμε πάντως... και ξανα φοοουυυυυ. Τίποτα. Και δώστου και πλησίαζε το κουτί. Αντιλαμβανόμενοι τον "κίνδυνο" και μια και είμασταν στο εργαστήριο και ο εορτάζων είχε κουραστεί να φυσάει, πετάμε το κουτί μέσα στο νεροχύτη του πάγκου και με ένα καλό "ντουσάκι" ηρθε στα ίσα του.

Ήταν Οκτώβρης ττου 2005 και η μηχανη ήταν το Ρ800 της Ericsson.

Για το ξεκίνημα της νέας χρονιάς. Σας προσφέρουμε λοιπόν μια ματιά στη βασιλόπιτα της παρέας "του Σαββάτου" όπου βρισκόμαστε κάθε Σάββατο οι παλιοί συμμαθητές για καφεδάκι.

Κλασσικά με το ΑΡΕΝΑ. Τη καλησπέρα μου και πάλι καλή χρονιά.

Φέτος βρέθηκα στη Σύρο δυο φορές και μαγεύτηκα. Μου άρεσε πάρα πολύ και κυρίως μου άρεσαν οι άνθρωποι. Έτσι να σας δείξω μια άποψη της χώρας, μάλλον πολυφωτογραφημένη.

Καλοκαίρι του 2009 λοιπόν η Χώρα, φωτογραφημένη από ένα κέντρο πίσω από τη Νομαρχία, με το ARENA (κλασσικά πια).

Τη καλημέρα μου σε όλους και φυσικά καλή χρονιά.

Εϊμαστε στο 1982, στο Πήλιο. Φοιτητές στα Γιάννενα βρήκαμε τα κλειδιά από το σπίτι του παππού του Γιώργου και ξεκινήσαμε Πεμπτη πρωί, καμια δεκαρά με ωτοστόπ να πάμε από το Γιάννενα στο Πήλιο. Φτάσαμε τελικά το απογευματάκι της Πέμπτης. Βρήκαμε το σπίτι αλλά ήταν άδειο από τρόφιμα (λογικό ήταν) και περάσαμε όπως όπως το βράδυ με μια μακαρονάδα και το πρωί βγήκαμε για ψώνια. Αλλά από ένα λάθος στις οδηγίες... ένα δεξιά αντί αριστερά έφτανε και χαθήκαμε σε ένα ψιλοφαράγγι. Έτσι αντί για δέκα λεπτά σε χωματόδρομο περιπλανηθήκαμε περίπου 3 ώρες και φτάσαμε μέχρι τη θάλασσα και μετά βάλαμε πλώρη για πίσω αλλά από την άλλη πλευρά της πλαγιάς. Όταν φτάσαμε τελικά στο διπλανό χωριό που είχε το πολυκατάστημα (εστιατόριο, σούπερ μάρκετ, καύσιμα, υγραέριο και δεν ξέρω και γώ τι άλλο), φάγαμε ό,τι είχε και δεν είχε, το ρίξαμε στο χορό και μετά μαζευτήκαμε πίσω αλλά από το σωστό δρόμο πια.

Μέσα στο φαράγγι με τα βάτα και τα στενάδια εγώ είχα τη μηχανή μου όπως πάντα, και τράβηξα αυτή τη φωτογραφία.

Αν βρείτε εσείς το μονοπάτι, δείξτε το μου και εμένα. Τότε περνούσα την εποχή του ασπρόμαυρου φίλμ και η μηχανή που χρησιμοποιούσα ήταν μια PRAKTIKA B200 πρωτοποριακή για την εποχή της.

Το Φισκάρδο δεν με ενθουσίασε. Η τεχνητή αναδάσωση που προσπαθήσαν να κάνουνε μe τα κατάρτια των γιωτ, δεν ήταν αποτελεσματική γιατί τα σκίαζαν τα πεύκα που κατεβαίναν μέχρι τη θάλασσα. Από την άλλη εκείνο το συνεχές "συγγνώμη να περάσω..." για να πας από τη μια μεριά στην άλλη μέσα από διαδρόμους ίσα ίσα ενός μέτρου για να χωρέσουν όσο γίνεται περισσότερα τραπεζάκια,ούτε αυτό με ενθουσίασε. Όμως αν σηκώσεις το κεφάλι και κοιτάξεις λίγο πιο πάνω, ακίνητος όμως γιατί αλλιώς σίγουρα θα πατήσεις κάποιον, δεν υπάρχει περίπτωση, εκεί βλέπεις ωραία πράγματα. Ορίστε λοιπόν μια πανδαισία χρωμάτων σε ένα μπαλκόνι.

Φυσικά πάλι η βιντεοκάμερα έκανε τη δουλειά.

Δεν θέλω να ανατρέχω στις παλιές φωτογραφίες, αν και αυτές έχουντ η χάρη τους και σίγουρα φέρνουν μνήμες πάνω. Παραμένουμε στη Κεφαλλονιά. Πάλι φέτος. Η φωτογραφία αυτή δείχνει τα τρία παιδάκια μου (που λεει ο λόγος παιδάκια) όταν κατεβαίνουμε για Φισκάρδο. Θα επανέλθω με άλλες πιο ενδιαφέρουσες φωτό. Περιττό να πω ότι το έπαιζα γιαπωνέζος τουρίστας και είχα κολημένη τη βιντεοκάμερα στο μάτι σχεδόν όλο το πενθήμερο. Έτσι και αυτή η φωτογραφία έχει τραβηχτεί με τη βιντεοκάμερα.

Η εικόνα είναι από τη Κεφαλλονιά. Η αλήθεια είναι ότι με καταγοήτεψε σαν νησί. Είπαμε έχω την αίσθηση ότι χρωστάω τουλάχιστον άλλη μια επίσκεψη.Εκεί λοιπόν τον Αύγουστο στην Ασσο μπροστά από την είσοδο του δρόμου που πάει στο Κάστρο, ένα ζευγάρι είχε "αγκυροβολήσει" και κοιμόταν στη σκιά ενός τεράστιου πεύκου πάνω στις αντικρυστές πολυθρόνες με το κύμα να τους "χορεύει". Φυσικά και ζήλεψα. Και μια και σήμερα ο καιρός είναι βροχερός και δεν σου κάνει διάθεση να βγεις έξω, ρίξτε μια ματιά για να έχετε κάτι αισιόδοξο να σκεφτείτε. Εδώ η μηχανή είναι η βιντεοκάμερα.